Ubud, vrijdag 9 juli 1993

Onze laatste vakantiedag, helaas, is een vrije dag.
De meesten van de groep hebben een jeep gehuurd en gaan op pad. Wij, Gerard en Ine, zijn met Angélique en Eduard op pad geweest.
Na een stevig ontbijt, fruitsalade en bananen pancake, konden we er tegen. Bij de autoverhuur wist niemand waar onze jeep was, geen idee, alleen vriendelijk lachende mensen. Na 15 minuten wachten hebben we er bij de buren maar één gehuurd.
Vanuit Ubud zijn we binnendoor richting Kuta gereden. Na het eten hebben we nog wat rond gewandeld. Kuta is erg toeristisch en veel Australiërs, maar leuk om even rond te neuzen.
Tegen 14.00 uur zijn we richting de zeetempel gegaan, Tanah Lot. Er waren veel mensen aan het offeren. We kwamen Toon, Annette, Paul en Veronique ook nog tegen.
Na deze laatste culturele uitspatting, zijn we weer richting Ubud gegaan. Nadat enkele plaatselijke bewoners ons diverse keren de verkeerde kant op stuurden, zijn wij uiteindelijk toch op de hoofdweg richting Ubud gekomen. We waren om 18.15 uur terug.

Even bijkletsen met z'n allen en verhalen uitwisselen. Medelijden hebben met Toon, die heel Bali heeft gefotografeerd zonder dat het rolletje er goed in zat. Laurence en Sandra die met een minibus naar Kuta gingen en er toen achter kwamen dat er geen bus terug ging en daarom een privé rit moesten betalen, enz. enz.
Al met al heeft iedereen zich prima vermaakt vandaag.

Op de laatste avond heeft "de groep" besloten om samen te eten. Ria heeft Nick's restaurant geboekt.
Het eten was lekker alleen iedereen moest lang wachten, maar ja na 4 weken Indonesië weten we al niet beter.
Na een emotionele (maar korte) afscheidsspeech van Ria, heeft Eduard ook op gepaste wijze afscheid genomen.
Een glas arak op kosten van Djoser smaakte niet iedereen.
Tussen de regenbuien door hebben we om 23.30 uur ons bed opgezocht.

Ine

De terugreis, zaterdag 10 juli 1993

Na een goede nachtrust in het hotel (door ons omgedoopt in Happy End i.p.v. Happy Inn), midden tussen de rijstvelden (idyllischer kan het bijna niet), gingen we voor de laatste keer ontbijten.
Om alvast aan de Nederlandse temperatuur te kunnen wennen was het hier gepast heel bewolkt.
Velen hadden zich verheugd op de overheerlijke bananen pancake maar in dit hotel heerste variatie dus we kregen een soort Foe yong hai omelet.
Daarna laatste spullen in de koffers gestopt en de afspraak was gemaakt dat we om half 10 zouden verzamelen en om 10.00 uur zouden vertrekken. Bij iedereen was blijkbaar het verlangen naar huis groot want al om 09.45 uur vertrokken we weer met de gloednieuwe en razendsnelle bus van "slowmotion" tours.

Na een goed uur rijden kwamen we aan op het vrij nieuwe en mooie vliegveld van Denpasar.
Om 12.00 uur zouden we pas mogen inchecken maar dat gebeurde al eerder. Wij waren zo slim geweest om alvast de koffers voor de balie neer te zetten, dus toen we mochten inchecken waren we ook gelijk aan de beurt.
Ook moesten we nog 7.000 rupiah p.p. luchthavenbelasting betalen en menigeen moest dit geld nog bij elkaar sprokkelen want volgens de laatste berichten zou dit 6.000 zijn en de verleiding om het overige geld uit te geven aan souvenirs was te groot geweest.
Daarna afscheid genomen van Ria die nog een weekje welverdiende rust zou hebben voordat de volgende groep zou aankomen.

Om 13.50 zou ons vliegtuig vertrekken en tot die tijd vermaakten we ons met televisie en in souvenirwinkeltjes kijken en wat te eten. Toon wisselde zijn laatste rupiahs om in Maleisische Ringgit en verdiende daardoor een gedeelte van de vakantie terug (money changer had een paar getalletjes omgedraaid).
Toen uiteindelijk onze vlucht werd afgeroepen waren we nog bang dat we toch met Garuda zouden vliegen maar tot ieders opluchting reden we met de bus die voorbij en stopten voor het betrouwbare toestel van Malaysian airways (had Ria toch nog even leuk weten te regelen).

Na 3 uur vliegen kwamen we om 16.50 uur in Kuala Lumpur aan. Meteen ingecheckt voor de vlucht naar London en deze bleek non-stop te zijn. Onze instapkaarten lagen al klaar maar doordat in Amsterdam men het verkeerde ticket van Laurence eruit had gehaald, moesten we toch even wachten (alweer wachten in Kuala Lumpur op de familie El-Hebri). Ook zaten we niet allemaal bij elkaar maar dat zouden we wel regelen in het vliegtuig. Aangezien we 7 uur moesten overbruggen hadden we een voucher voor een hotel wat tegenover het vliegveld lag.
Jo had deze voucher voor ons al gekregen op Schiphol (blijkbaar zag hij er het meest betrouwbaar uit) zodat hij voorop liep (zonder vlaggetje) en wij braaf, twee aan twee (zoals Ria ons geleerd had) er achter aan liepen.
In het hotel kregen we eerst een welkomstdrankje en daarna ging iedereen naar zijn kamer om lekker te kunnen douchen (met heerlijk warm water) en televisie te kijken.
's Avonds hadden we een buffet met Indonesisch eten, soep, brood en Duitse worst, salade en heel veel fruit en gebak. Ik hield het Indonesische eten voor gezien en heb soep, brood en heel veel fruit gegeten met als nagerecht gebak en nog eens gebak. De achterliggende gedachte hiervan was dat als we dan in het vliegtuig zouden zitten dan kon ik meteen gaan slapen (foutje!).

Na het eten zijn sommigen weer naar de kamer gegaan om wat te slapen, lezen of televisie te kijken en anderen dronken nog wat aan de bar. Daar hanteerden ze wat meer Europese prijzen zoals ƒ 8,-- voor 1 glas bier, maar dit was voor Toon niet zo erg want die had toch last van teveel cashflow.
Om 22.45 verzamelden we ons en liepen we weer naar het vliegveld. Daar nog wat rondgekeken en toen het vliegtuig in. Wij zaten allemaal vrij achterin en het vliegtuig was zo groot (747) dat je niet eens tot helemaal voorin kon kijken. Ik verbaas me er dan echt over dat zo'n gewicht zo zonder problemen de
lucht ingaat.
Om 24.00 uur vertrokken we dan en het eerste wat er kwam was eten. Niemand heeft veel aangeraakt en na een film ging dan toch het licht uit. De vlucht zou 13 uur duren en aangezien we nu 6 uur in de tijd terug vlogen hadden we een hele lange nacht. Geprobeerd om zoveel mogelijk te slapen en uit te rusten en 3 uur voordat we gingen landen werd het ontbijt geserveerd met een grappige film van Mr. Bean om goed wakker te worden.

Om 6.00 uur landden we op London-Heathrow en met een bus reden we naar de gate van de KLM.
Een Brit verwees ons "vriendelijk" een verdieping hoger aangezien: "They did not deal with KLM" (voor zijn uitspraak kon hij zo bij Teleac terecht). Allemaal weer ingecheckt voor het laatste stukje naar huis.
Om 8.30 stegen we weer op en om 9.30 landden we op Schiphol, al met elkaar waren we ruim 30 uur onderweg geweest en hadden we totaal 14.000 km afgelegd. Onze assistent tourleader bracht ons rechtstreeks naar het punt waar onze koffers zouden moeten komen. Terwijl we daarop wachten, even gecontroleerd of de familie er al stond en toen brak het spannende moment weer aan ……… en jawel hoor alle koffers waren er (sommigen hadden maar alvast het bedrag voor de verzekering uitgerekend).
Hierna volgde het afscheid en moesten we nog langs de douane. Toon offerde zich voor de hele groep nog even op want hij moest zijn koffers openmaken. Terwijl wij allemaal door mochten lopen, attendeerde Paul nog even de douane beambte op de schaakstukken "waar ook best wat in kon zitten".
Ik hoop dat Toon en Annette ook die zondag nog thuis zijn gekomen.

Jolanda

Slotwoord

Terwijl het buiten nog harder regent dan dat het sinds onze terugkomst in Nederland al gedaan heeft, zit het typewerk voor mij er bijna op.
Mede door de haast herfstachtige temperaturen lijkt het bijna onwerkelijk dat dit we dit fantastische avontuur nog maar zo kort geleden beleefd hebben.
Fantastisch vanwege de vele culturele hoogtepunten, alle belevenissen, de leuke reisbegeleiding en last but not least door de gezellige sfeer binnen de groep. Al na een paar dagen in Indonesië werd het ons duidelijk dat we gezien het vroege opstaan en vele zien, we er duidelijk niet voor ons plezier waren. Menigeen noemden het zelfs een werkbezoek* en dreigden zelfs op de ansichtkaarten naar kantoor dat ze minstens de helft van het verlof terug wilden hebben (de andere helft waren ze nl. ziek).
Anderen verwachten aan het einde van de reis een soort certificaat dat ze dit met goed gevolg hadden afgelegd m.a.w. als je dit volhield dan kan je de hele wereld aan. Of was het nu toch vakantie?

Al typend heb ik geprobeerd of deze vraag beantwoord kon worden maar je kan me net zo goed vragen hoeveel kakkerlakken er momenteel huizen in de kamers waar Eduard ze doodgetrapt heeft, hoeveel tempels er op Bali zijn, hoe lang men (en of dit echt zo is) zangles krijgt aan de Gammelan universiteit, hoeveel Indonesiërs je echt de juiste weg kunnen wijzen of om nog even Paul z'n bewoordingen weer te geven: "hoeveel afgekeurde beçakrijders er in Yogya trekzalf gebruiken".

Tot volgend jaar in Centerparcs, het ga jullie goed!

Jolanda

*Paul, het bewijs hiervan is bij mij na te bestellen!