Yogyakarta, dinsdag 29 juni 1993

Vandaag een rustdag in de tour, althans dat was de bedoeling. Geen programma, dus uitslapen tot 8.00 uur. Om 9.00 uur "shopping with Harrie".
De rustdag van de heren in de ploeg verdween als sneeuw voor de zon. Hard werken en weinig verdienen, het tegendeel zelfs. Op één dag werd een fatale aanslag gepleegd op de financiële huishouding. Batikstoffen, zijde, kleren (laten maken), leren tassen, cassette bandjes etc. etc. werden aan het assortiment toegevoegd.
De vrouwen kregen dus de koopziekte en sommige mannen, zoals ondergetekende, kregen er letterlijk "het (snelle) schijt" van. Maar goed, in het perfecte huwelijk is het een kwestie van geven en nemen, en dus ondergingen de mannen gedwee hun lot.
Na deze, ik mag wel zeggen, koninginnenrit uit de tour tot nu toe was het even tijd voor lekker lui doen aan het zwembad. Een lekkere large bier erin dus. Lekker kletsen en spelen in het water met een heuse plastic bal.
Maar dan een ongelukje. Big eating Toon stootte zijn kleine teen van zijn grote rechtervoet tegen het kleine randje van het grote zwembad. Door dit ongelukje ontstond een grote snee. Daar moest de EHBO, en dus Rien, zijn kleine scherpe blik op werpen om er vervolgens een groot verband op te doen waardoor de grote pijn die Toon had, werd verkleind. Zo werd van een groot probleem een klein gemaakt en kon Big eating Toon 's avonds weer mee om een klein beetje te eten.

Het eten:
Ze hadden daar verrekte goei spul, en nog genoeg ook (behalve het bananendessert).
En in het begin werden we nog van muziek voorzien ook. Alleen Gerard kreeg gruwelijk "pien in de knar" van die pingeltante en zei op een tactische manier dat ze op moesten flikkeren. Meteen daarna zorgde hij voor een perfecte band die voor ons leuke muziek brachten.
Vervolgens zaten we even in onze rats toen een rat uit de keuken voorbij liep. Naar verluidt ontsnapt uit de voorraad van de kok. 's Avonds zat hij bij het hotel.
Nu vind ik dat ik genoeg geschreven heb op de dag waarop we onze beste, gezelligste, slimste, bezorgdste en lieftallige reisleidster Ria "a day off" hebben gegeven.

Eduard

Yogyakarta, woensdag 30 juni 1993

In Yogyakarta worden we niet gewekt door een fanatieke Allah aanhanger maar gewoon door de wekker.
Het ontbijt is om 7.30 uur om vervolgens met de bus op excursie te gaan. Het vertrek wordt iets uitgesteld omdat de airco het niet doet. Onderweg valt de airco uit en stoppen we voor een hotel. Harrie probeert de airco te maken, maar dit lijkt later niet helemaal gelukt.

De eerste culturele stap is bij de Prambanan tempels. "Voor de groep 2 gidsen die minder duidelijk zijn dan normaal 1". Van de oorspronkelijke 220 Hindoe tempels zijn er na een vulkaan uitbarsting 18 tempels gerestaureerd.

Harrie probeert op de parkeerplaats de airco te maken. Weer zonder resultaat.
Met de sauna bus gaan we naar Torn's zilverfabriekje. In het fabriekje worden alle ringen, kettingen en armbanden opgepoetst. In de luxe shop zijn diverse zilverwerken gekocht.
De derde culturele stop is bij een wajang fabriek, waar we eerst een voorstelling kregen. Geen idee wat het voorstelde!
Het maken van een wajang pop duurt 2 weken. In de winkel waren allerlei mooie wajang poppen en koppen te zien. Toon en Annette hebben een mooie pop gekocht.
Het laatste culturele gebeuren was een Batik fabriek. Hier zijn we door een goed Nederlands sprekende gids rond geleid. Na de rondleiding nog even neuzen in de winkel (zeer luxe).
We lopen terug naar het hotel.

Om 15.00 uur liggen we in het zwembad uit te blazen van de vermoeiende culturele sauna tocht.
Tegen de avond gaan diverse mensen van de groep nog even naar de Malioboro winkelstraat om toch nog iets te laten maken.
Om 20.00 uur gaan we eten bij de buren.
Onze super reisbegeleidster gaat met ons mee en wanneer een straatorkestje begint te spelen, vraagt ze aan een ober (heel verlegen en veel lachen) of hij met haar wil dansen.
Omdat de baas van het restaurant weg is, kan het dansen doorgaan.
Na het afrekenen zijn we terug gegaan naar het hotel.

Gerard

Yogyakarta, donderdag 1 juli 1993

Na bijna drie weken vakantie, heb ik vandaag eindelijk een keer uitgeslapen (om ± 8.00 uur opgestaan).
Rond de klok van 10.00 uur zijn we met de beçak vertrokken naar het paleis van de sultan (Kraton).
De beçakrijder kletste ons de oren van het hoofd en wilde ons mee nemen naar een batik atelier en naar een wajang poppen fabriek. Wij deden net alsof we hem niet begrepen. Echter, hij bleef maar door praten en niet door fietsen. Om toch van het gezeik af te komen, zijn wij van tactiek veranderd. We hebben namelijk de rest van de rit elkaar allerlei onzin zitten vertellen, zodat de beçakrijder er niet meer tussen kwam.
In de Kraton hebben we een prachtige dansvoorstelling gezien. Bij het verlaten van de Kraton stond onze babbelzieke beçakrijder, zijn prooi weer op te wachten. Met veel moeite zijn wij aan de jacht ontkomen. 

Nu op zoek naar het waterpaleis, het badhuis van de sultan. Argwanend accepteren we de hulp van een Indonesiër die ons de weg wijst. Door een wirwar van steegjes, staan we dan toch voor het waterpaleis.
De temperatuur is inmiddels flink opgelopen en ik heb wel zin in een frisse duik. Wat een teleurstelling als blijkt dat de baden leegstaan.

De gids die ons heeft rond geleid brengt ons naar de vogeltjesmarkt. De vogeltjesmarkt ....jalan ……. jalan, niet veel aan.
Met de beçak voor 1.000 rupiah (wat een oplichters!) naar Pos dan Giro. Vandaar uit, gewapend met een fikse dosis anti-medelij tegen de bedelaars de Malioboro bestormd. Rond 15.00 uur weer terug in het hotel.

Een frisse duik in het zwembad werkt zo verkwikkend dat ik gelijk maar aan het Djoser dagboek ben begonnen. Tijdens het schrijven hoor ik dat Sandra in het ziekenhuis ligt. Wat er precies aan de hand is, is nog niet bekend.
Zo nu stop ik even met schrijven om te gaan eten …….

De chicken cordonbleu was lekker. We werden echter geteisterd door vreselijke jankmuziek van straatmuzikanten en door muzikanten die nu al drie avonden hetzelfde repertoire spelen.
Het is nu 22.30 uur en tijd om de koffers te pakken. Morgen vertrekken we om 8.00 uur naar Malang.

Rien