Bandung, woensdag 23 juni 1993

Vandaag weer een dagje bussen met hier en daar een stop.
Na het ontbijt zijn we om 8.00 uur vertrokken richting Bogor. We hebben een grote bus en Harrie is onze chauffeur met als bijrijder Samsu.
Om 9.15 uur zijn we Bogor (Buitenzorg) voor een wandeling door de botanische tuin.
Onze gids is een "very old papa", die zelfs Ria een fooitje liet betalen.
Nadat we alle souvenir jagers van ons af hebben geschut, gaan we op zoek naar de bus. Na een korte omzwerving vinden we hem en zetten we koers richting de theefabriek.
Hier hebben we een korte rondleiding. De fabriek ziet er voor Indonesische begrippen modern uit. Alleen de zakjes worden met de hand in doosjes gedaan en in cellofaan gedaan.
De bus weer in voor een hapje eten.

Volgens de boeken van Ria ligt er boven op de Punçakpas een goed restaurant, inderdaad we hebben er lekker gegeten. Het was fris en mistig boven op de berg. Na het eten zijn we in circa 1% uur naar Bandung gereden. Op deze dag hebben we de eerste theeplantages en theeplukkers gezien.

We arriveren om 16.00 uur in Bandung. Het hotel is netjes en we hebben een airco.
Om 18.00 uur gaan we met 12 man en vrouw in 3 taxi' s richting centrum om wat rond te wandelen en te eten. Jo had een goed adres om te eten. Na 3x de verkeerde kant op te zijn gestuurd, laten we ons brengen door een paar jongens. We belanden in een zeer nette tent waar de meeste friet met 2 melige kroketten eten. Ook hebben we hier gehoord dat Eduard en Paul elk weekend samen een potje golf spelen. Na al deze informatie rekenen we af.

De ene helft gaat terug en de anderen Eduard, Angélique, Gerard en ik drinken nog wat in een Pub. Het was heel gezellig, totdat Eduard een aanzoek kreeg van zijn buurman voor "een walk outside". We hebben maar snel afgerekend en hebben de taxi terug genomen.

Ine

Pangadaran, donderdag 24 juni 1993

Nu iedereen er aan gewend is om rond ± 4.15 te worden gewekt door Allah, bleek hij vandaag een ADV-dag te hebben. Zoals een goed "moslim" echter betaamt toch velen rond die tijd wakker. Gelukkig maar dat we vandaag weer verder trekken, want als je in deze big city Bandung niet eens meer van Allah op aan kunt, waar blijven we dan!
Na het ontbijt van half 7 (inderdaad het wordt steeds vroeger i.p.v. later en dat noemen ze vakantie) met de bekende toost, jam en voor de verandering een gekookt ei i.p.v. gebakken, vertrokken we precies om 7.00 uur.
Eerst gingen we naar een Wajang poppen fabriek in Bandung. Deze poppen worden uit een speciaal soort hout gesneden zodat het hout later niet kan scheuren omdat het droog wordt. Daarna in de grondverf, goudkleurig laagje er over heen, beschilderd en aangekleed in ± 7 dagen. Om 7.45 uur hadden we onze eerste excursie er opzitten.
Na even gestopt te zijn bij het postkantoor en de bank gingen we weer op weg.

Vandaag is er trouwens een kleine verandering in de groep te constateren. In plaats van te wachten op iedereen geldt nu de regel: "als we met z'n 14-en zijn, dan is dat ook voldoende" en kunnen we op weg.
Aangezien degene waar we op moesten wachten de voucher voor het hotel in Kuala Lumpur heeft (old papa) vonden we het toch beter om voor deze persoon wat zorgzamer te zijn.

Hierna weer op weg voor een tocht door de bergen. Harrie houdt z'n voet stevig op het gaspedaal en de claxon in z'n hand. Gelukkig heeft hij een feilloos gevoel voor timing (dat we weer op de eigen weghelft zitten) en voor afstand schatten. Na ± 1 ½  uur stopten we voor een mooi uitzicht en weer na enkele seconden kwamen uit alle hoeken en gaten kinderen. Een paar van onze groep deelden wat snoepjes uit waarbij bijna een "vechtpartij" ontstond. Hier geldt duidelijk het recht van de sterkste.

Allemaal weer in de bus en vlak daarna stopten we in een typisch authentiek Sundanees dorpje.
Enkele vrouwen waren rijst aan het zeven en hielden terstond op toen de camera's gereed werden gemaakt. Tevens zijn we nog bij iemand in zijn huis geweest. In het dorpje leven 300 mensen (100 families) (jullie zien, ik heb goed opgelet). Na een soort "pelgrimstocht" zaten we weer in onze airco-bus (toch de Boer & (Z)Wendel?).

Om ± half 1 zijn we gaan eten waar levende (live) muziek was. Toch kon deze band het niet halen bij het bandje met echte Indonesische muziek van "old papa". Enige inspanning moest echter worden verricht om het te kunnen horen maar volgens "deskundigen" bleek dit aan de hifi installatie te liggen.

Met de voet weer stevig op het gaspedaal reden we verder.
En om ± 16.00 uur kwamen we precies volgens planning (in de namiddag) in Pangadaran aan.
Na een welkomstdrankje en wat zwemmen in het zwembad van het hotel begint het vakantiegevoel nu daadwerkelijk te komen. 's Avonds onder leiding van Paul, als restaurantleader, op weg naar Cilacap. Uit voorzorg hadden we 500 extra rupiah meegenomen indien we het restaurant niet op eigen kracht konden vinden. Na een lekkere maaltijd terug gereden met een Beçak, slaapmutsje gedronken en naar bed.

Jolanda

Pangadaran, vrijdag 25 juni 1993

Al 2 weken in Indonesië

Na zoveel te hebben gereisd, was iedereen toch wel moe aan het worden. We waren wel allemaal erg bruin geworden, onder de ogen (dikke wallen dus). Daarom hadden we besloten een rustige RELAX-dag te houden.
Eerst uitslapen tot 8.30 uur (in Nederland zou je dit "vroeg opstaan" noemen). Daarna ontbijten, je kon uit 4 menu's kiezen: brood met gekookt ei of brood met gebakken ei (wat een variatie hè) en pannenkoek met papaya of pannenkoek met ananas. Op zich is het wel een luxe als je mag kiezen. Alleen, er moet wel genoeg van zijn. En daar had het hotel blijkbaar geen zin in. (Gisteravond wilden ze bijvoorbeeld niet voor 14 personen koken, teveel moeite). Vanmorgen kreeg old papa geen brood. Finisht en daar kun je het dan mee doen.

Na het ontbijt gingen Laurence en ik even naar de bank. EVEN??? We hadden ons wel verkeken op de afstand, we hebben ± 3 km gelopen. Teruggaand hebben we maar een beçak gepakt, maar dan wel een echte!
In Medan keek ik mijn ogen uit toen ik de fiets naast de stoeltjes zag. En al helemaal toen ik beçaks met brommer er naast zag! wat modern! Achteraf bleek dat toch iets voor Sumatra te zijn. Hier heb je gewoon de echte traditionele beçaks, met fiets achter de stoeltjes.

Daarna zijn we de was gaan doen. De helft van de groep eigenlijk, sommigen laten de was doen, d.w.z. de elite onder ons (de andere helft was al "bankrut").

Na de was zijn we naar Pasir Putih gegaan, het zgn. witte strand. Je kon daar met een "prao" (bootje) naar toe varen en dan kwamen ze je weer ophalen. Je kon daar lekker zwemmen. De golven waren daar niet zo gevaarlijk als hier.Wat wel zo gevaarlijk was, waren de door honger gedreven kaapzuchtige apen. Anita had nog maar net de broodjes uit de tas gehaald of ze werden alweer weggekaapt. Gelukkig deden de apen verder niets. Als je wat zand gooide renden ze alweer weg. Dat is toch weer heel wat anders dan die aap in Sumatra. Die zat rustig cake te eten.
Laurence wilde er een foto van maken omdat dat er zo grappig uitzag. Die aap dacht bij zichzelf: "wat, mij storen onder het eten?" Wacht maar eens!!, en hij viel hem toen aan.
Laurence, zo bang als hij is van beestjes, schrok zich een aap en viel achterover. Maar achter hem stond een hek.
Als de jongens hem niet opgevangen hadden, dan ging het mis hoor!...

O ja, voordat ik het vergeet:
Natuurlijk waren er weer Indonesiërs op het strand die vroegen of ik ook Indonesisch ben en die taal ook spreek.
For once and for all vertel ik het:
Mijn grootouders waren alle vier halfbloed;  een beetje  Indonesisch, Nederlands, Duits en Indiaas.
Mijn ouders zijn dus 1/4 bloed en ik weer 1/16. In ieder geval ben ik "Orang Belanda", dat staat in mijn paspoort.
En of ik Indonesisch ken! "sedikit" (= een beetje).

Om ongeveer 15.00 uur gingen Laurence en ik weer terug (naar het bruine strand) op weg naar het restaurant "Relax". We hadden er gisteren ook al gegeten. De menukaarten zijn half engels, half duits. M.a.w. dat moet wel goed eten zijn, en dat was het ook.
Kip met salade (het leek wel koude schotel: worteltjes, tomaten, uien, aardappelen en ei met mayonaise door elkaar, omringt door een witte kool blad) en frites. Cola, lemon en fruitsalade voor 13.200 rupiah (2 personen).
Onder het dessert kwam een man op ons aflopen. Hij maakte een hoop gebaren en wees naar de vlag van Nederland. "Ja, wij komen uit Nederland". Toen liet hij ons een "gastenboek" zien en daarin stond dat hij, Dayat, doofstom was maar heel goed kon masseren. Zijn vriend, een man uit Nederland, had voor hem een begin gemaakt in het "gastenboek" en Dayat op zo'n manier aan ons aanbevolen.
Zo kan Dayat, ook al is hij doofstom, toch zijn geld verdienen (zonder te bedelen, bedoel ik) lief hè?
Laurence maakte meteen een afspraak voor morgen om 17.00 uur. Nou, ik ben benieuwd.

Na het eten gingen we ons uitgebreid opfrissen, douchen, om rond 19.00 uur met de groep op het strand te gaan barbecueën. Best gezellig; muziek, kampvuur, dansen, lekker eten en cocktaildrank. Een jongen gaf, samen met onze bijrijder, een show van Sundanese dansen. Ik weet niet waarom maar daarna begon het te regenen (± 20.45 uur). Het was me een dagje wel, zo'n relaxdagje, je wordt er wel moe van. Welterusten,

Sandra