Medan, zondag 13 juni 1993

We hebben een hele reis achter de rug.

De meesten dachten van Amsterdam rechtstreeks naar Kuala Lumpur te vliegen. Helaas, tussenstops in Frankfurt en het steenrijke Dubai. Vervolgens nog een (binnenlandse) vlucht van Kuala naar Medan met een tussenstop in Penang (Maleisië).
Na zoveel opstijgen en landen en na het "overladen" van de bagage kon je er op wedden dat er wel iets mis moest gaan. En jawel, bijna iedereen was een deel van zijn bagage of zelfs alles (zoals ik) kwijt.
Dat werd gelukkig allemaal in orde gemaakt.

Vervolgens met de bus naar het hotel.
In eerste instantie even schrikken, Het hotel lag voor de helft aan diggelen.
Toch erin, kamers met airco (!) en muggen. Na het korte middagdutje was het al 3x prijs ; 3 bulten.
Na het dutje voor de eerste keer in een beçak van hotel naar geldwissel.
Vraagprijs rit 2.000 rupiah, We zijn 500 rupiah overeengekomen.

Op de geldwissel werd "toevallig" een "plotselinge" koersval van de gulden genoteerd. Met de hand werd de koers teruggebracht van 1040 naar 10101! Volgens mij stond de koers 5 minuten later weer op 1040 maar de beambte zag aan mijn postuur (1.98 m) wel dat er meer voor hem te halen moest zijn!
Vervolgens met zijn allen lekker gegeten in het hotel. Effen wennen, voor ƒ 7,-- staat de maag strak in de plooi.

Tenslotte nog een avondritje in de bejak naar het postkantoor om het thuisfront te melden dat we safe in Indonesië zijn.
Nu (22.15) ben ik toe aan mijn eerste echte nachtrust. Morgenvroeg bulten tellen.
Ik gok 7 …………. en zijn er o,o !

Eduard


Tuk Tuk, maandag 14 juni 1993

We zijn om 7.00 uur opgestaan. Na het ontbijt met de beçak naar de bank om geld te wisselen. Retourtje 3.000 rupiah.
Om 10.00 uur zijn we vertrokken richting Parapat.

We zijn gestopt bij een rubberplantage en een cacaobonenplantage. Na wat foto's en gefilmd te hebben, hebben we gegeten bij een restaurantje. Nasi goreng en gado-gado, het smaakte heerlijk.

Om 15.30 uur waren we in Parapat, waar de boot klaar lag voor ons. Na 3 kwartier varen over het Tobameer kwamen we in Tuk Tuk.
We werden hartelijk welkom geheten door het personeel met een welkomst­drankje.
Toen zijn we naar onze kamers gegaan. Mooie grote kamers met ligbad en een gewone wc
Nadat de koffers weggebracht werden door jongens, die lachend hun fooi kregen, hebben we een duik genomen in het Tobameer. Het was ± 17.00 uur en de schemer begon te vallen.

Na een heerlijke douche hebben we met de groep gegeten in het hotel. Het waaide inmiddels flink en regende bakstenen, kortom Hollands weer, dus eten met lange broek en trui. Soep, rijsttafel en fruit toe voor 7.500 rupiah.
Het personeel was erg vriendelijk en 1 van hen vroeg of we een Batak groep wilden horen. Hierna hebben we een "show" van 1 uur gehad met allerlei volksliedjes. Tot slot een polonaise en dans met zijn allen.
Na nog een borreltje en het dagprogramma van morgen te hebben doorgepraat zijn we om 23.30 uur naar bed gegaan.

Gerard

Tuk Tuk, dinsdag 15 juni 1993

Vandaag om 7.00 uur opgestaan. Het is nogal bewolkt.
Na het ontbijt zijn wij motoren gaan huren, voor het ongelofelijke bedrag van 20.000 rupiah per dag (full petrol, no insurance) en pispot voor de bestuurder. In het begin was het wel wennen om op zo'n race monster te rijden.
Het plan was om naar Tomok te rijden. Echter een zeer vriendelijke Indonesiër stuurde ons de andere kant op richting "hot springs". Onze eerste stop is in de buurt van Simanindo. Daar hebben we een Indonesisch graf en een dorpje met Batak-huizen bekeken.
Onze volgende stop is bij "Henry", een echt bruin café.
De wegen zijn niet al te best en dat is goed te merken aan het zitvlees. In tegenstelling tot wat ik verwacht had, blijft het bewolkt en wordt het niet snikheet, kortom lekker weer om motor te rijden (zonder rijbewijs).
Na bij "Henry" wat gedronken te hebben, rijden we in één keer door naar "Hot springs". Daar staan al mensen te gebaren dat we moeten stoppen en de motor moeten parkeren. Gelukkig hebben we dit genegeerd, anders waren we weer vele rupiahs lichter geweest. Voordat we aan de voettocht naar de "Hot springs" beginnen, hebben we eerst geluncht. 
De heet waterbronnen waren wel aardig, het stonk er echter ontzettend naar zwavel.
We rijden weer, nu de heuvels in naar een uitzichtpunt. Als we daar bijna zijn, krijgt Gerard pech. Eduard vraagt een vrachtwagenchauffeur om hulp. Hiervan krijgen we zeer deskundige hulp. We besluiten om terug te keren.
Onderweg wordt er nog een paar keer gestopt. Bij één van de stops worden we uitgenodigd om Indonesische koffie te drinken. Echt lekker was het niet, dit hebben we natuurlijk niet laten merken.
Het laatste stuk naar het hotel gaan we als een speer. Het motorrijden was heel leuk. Ik denk dat voor velen een jongensdroom is uitgekomen, voor mij in ieder geval wel.

's Avonds hebben we gegeten bij Carolina's cottage, ook daar was het eten heerlijk en goedkoop. Op de terugweg naar het hotel nog een neutje gepakt.
Het was een enerverende dag.

Rien

Tuk Tuk, woensdag 16 juni 1993

Na het ontbijt vertrokken we met de boot voor een tocht langs de noordkant van het eiland.
Na circa 1 uur begaf de motor het en moesten we overstappen op een ander bootje. De wat al te enthousiaste schipper ramde ons eerst nog bijna, maar dat liep nog net goed af. Samen met 't Maleisisch reisgezelschap op deze boot voeren we verder naar Simanindo, waar we een Batak dans bijgewoond hebben.
Bij de laatste dans mochten er ook toeschouwers meedoen, waaronder Eduard. Door zijn grote lengte (1.98 m) stal hij de show.

Hierna zijn we op een andere boot mee gelift naar "Honeymoon" eiland. Hier hebben we wat gegeten en gezwommen. Een aapje zorgde hier voor enig vertier. Vanuit een boom kwam hij over de grond langzaam (maar doelbewust !) op ons toegelopen, om vervolgens flitsend snel op een tafel te springen en het bord van Laurence en Sandra te plunderen. Ditzelfde trucje haalde hij even later ook nog uit bij wat andere gasten.

Om 14.30 uur zijn we terug gevaren naar Ambarita. Dit bleek een wel zeer toeristisch dorpje te zijn, waar de mensen je van alles probeerde aan te smeren.
Een gids verteld vervolgens iets over de Batakhuizen en over de stenen tafels en stoelen in het midden van dit "dorp". Verder hoorden we dat er in dit dorp veel honden op tafel terecht komen (dogmeat). Vandaar dat er zoveel honden rondlopen.
Na een licht meningsverschil met de gids vertrokken we weer naar het hotel waar we om een uur of vijf aankwamen. Daar hoorde we dat er een paar ongelukjes gebeurd waren tijdens ’t motor- /brommerrijden bij de andere Djoser groep, die we zo af en toe eens een keer tegenkomen.
Gezien onze ervaringen van de vorige dag, was dat niet eens zo verwonderlijk. De weg zit nl. vol bochten, en overal zitten gaten in de weg (en in de bruggen).

's Avonds zijn we weer even gezellig uit gaan eten bij Dewi's. Hiermee sluiten we de laatste dag op het eiland Samosir af.

George